Hyundai Tucson III – dane techniczne, wymiary, silniki

Hyundai Tucson III, produkowany w latach 2015–2020, to kompaktowy SUV dostępny z benzynowymi oraz wysokoprężnymi jednostkami o mocy od 115 do 185 KM, oferujący bagażnik o pojemności od 513 do 1503 litrów. Jego długość nadwozia wynosi 4475 mm, a rozstaw osi to 2670 mm. Poniżej znajdziesz szczegółowy rozbiór wszystkich wymiarów, wariantów silnikowych i wersji wyposażenia.

Geneza i stylistyka trzeciej odsłony Tucsona

Trzecia generacja modelu, oznaczona kodem wewnętrznym TL, zadebiutowała w 2015 roku i od razu odcięła się od konserwatywnej linii poprzednika. Jej powstanie było efektem pracy globalnego zespołu, scalającego wizje trzech centrów stylistycznych: południowokoreańskiego, amerykańskiego oraz europejskiego. Projektem kierował Peter Schreyer, co zaowocowało spójnym językiem form, łączącym azjatycką precyzję z europejskim wyczuciem proporcji.

Pas przedni zdominowała szeroka, sześciokątna atrapa chłodnicy, której agresywny wyraz podkreślono ostro narysowanymi reflektorami LED. Taki zabieg optycznie poszerza auto i nadaje mu muskularnej postury. W profilu uwagę przykuwają głębokie przetłoczenia drzwi, poprowadzone ku górze w kierunku tylnych lamp, oraz masywne nadkola. Całość wieńczy seria chromowanych detali, które w modelach po liftingu zyskały bardziej wyrazisty, ciemniejszy odcień.

W kabinie postawiono na ergonomię i czytelność. Kokpit został delikatnie skierowany w stronę prowadzącego, a wielofunkcyjna kierownica umożliwia sterowanie systemem audio, tempomatem i komputerem pokładowym bez odrywania rąk. Jakość materiałów wykończeniowych w górnych partiach deski rozdzielczej jest przyjemna w dotyku, choć w niższych partiach kabiny dominują już tworzywa twardsze, co jest typowe dla aut z segmentu C.

Model ten konkurował na rynku z takimi konstrukcjami jak Volkswagen Tiguan, Ford Kuga, Peugeot 3008, Renault Kadjar, SEAT Ateca, Opel Grandland X oraz Jeep Compass. Walka o klienta w tym tłocznym segmencie wymagała od Hyundaia zaoferowania bardzo bogatego wyposażenia już w standardzie.

Jakie wymiary ma Hyundai Tucson III?

Długość nadwozia w obu wersjach – przed i po modernizacji – pozostała niezmieniona i wynosi 4475 mm. Szerokość z lusterkami zewnętrznymi to 1850 mm, natomiast wysokość 1645 mm (z relingami dachowymi wartość ta wzrasta do 1650 mm). Identyczną wielkość zachował także rozstaw osi, mający 2670 mm, co bezpośrednio przekłada się na ilość miejsca na nogi pasażerów drugiego rzędu.

Różnice pomiędzy wersjami ujawniają się w szczegółach związanych z podwoziem. W modelu sprzed face liftingu prześwit wynosił 185 mm, co przy rozstawie kół przednich na poziomie 1608 mm i tylnych 1620 mm dawało poczucie stabilności na szutrowych drogach. Po odświeżeniu inżynierowie nieznacznie poszerzyli rozstaw kół – przód do 1620 mm, a tył do 1631 mm. Jednocześnie obniżyli prześwit do 172 mm, poprawiając prowadzenie na asfalcie kosztem właściwości terenowych.

Zmianie uległy również parametry manewrowania. Promień skrętu wzrósł z 5,2 m do 5,5 m, a średnica zawracania z 10,5 m do 11,1 m. W codziennym parkowaniu na ciasnych osiedlowych parkingach różnica ta jest odczuwalna, choć nadal mieści się w akceptowalnych granicach. Kąt natarcia po liftingu to 17,9°, kąt rampowy 19,5°, a kąt zejścia 24,5°.

Przestronność wnętrza i wymiary praktyczne

Projektanci zadbali o szczegóły istotne podczas długich podróży rodzinnych. Odległość oparcia przedniego fotela od kierownicy wynosi 1053 mm, co zapewnia swobodę nawet osobom o wzroście przekraczającym 190 cm. Odległość od siedziska przedniego do podsufitki to 1005 mm, a wysokość tego siedziska umieszczono na poziomie 995 mm od podłogi. Z tyłu pasażerowie mają do dyspozycji odległość od siedziska do dachu wynoszącą 995 mm.

Wskaźnikiem przestronności w drugim rzędzie jest odległość pomiędzy oparciami przednich i tylnych siedzeń, która w Tucsonie III wynosi 970 mm.

Na szerokość kabina oferuje nad podłokietnikami z przodu 1450 mm, a z tyłu 1410 mm. Na wysokości samych podłokietników wartości te maleją odpowiednio do 1413 mm i 1384 mm. Tak zaprojektowana przestrzeń pozwala na komfortową podróż trzem osobom średniej postury na kanapie. Rzeczy osobiste można rozmieścić w licznych schowkach – od kieszeni w drzwiach mieszczących butelki 1,5-litrowe, po zamykany schowek przed pasażerem i wnękę w podłokietniku.

Zmiany wymiarowe po liftingu

Modernizacja z 2018 roku, choć nie zmieniła gabarytów zewnętrznych, przyniosła subtelne modyfikacje geometrii zawieszenia. Zwiększenie rozstawu kół tylnych do 1631 mm i obniżenie prześwitu wymagało przeprojektowania charakterystyki sprężyn i amortyzatorów. Inżynierowie zastosowali sztywniejsze stabilizatory, aby ograniczyć przechyły boczne w szybciej pokonywanych łukach. Drobne korekty objęły także układ kierowniczy, co wraz ze zmianą promienia skrętu wpłynęło na precyzję prowadzenia.

Kolejnym elementem różnicującym warianty jest pojemność zbiornika paliwa, która niezmiennie wynosi 62 litry, oraz dopuszczalna masa ładunku na dachu – 100 kg. Oznacza to, że po zamontowaniu odpowiednich relingów i boxu dachowego, Tucson III bez problemu pomieści sprzęt narciarski czy dodatkowe bagaże na wakacyjny wyjazd.

Dostępne silniki i układy napędowe

Oferta jednostek trzeciej odsłony Tucsona była bardzo szeroka i obejmowała zarówno proste konstrukcje benzynowe, jak i zaawansowane, wspomagane elektrycznie diesle z układem mild hybrid. Wszystkie silniki spełniały normę emisji spalin Euro 6, a po liftingu wdrożono bardziej rygorystyczną homologację Euro 6d. Podstawowym źródłem napędu były dwie benzynowe jednostki z bezpośrednim wtryskiem paliwa.

Wolnossący benzyniak 1.6 GDI o mocy 132 KM korzystał z wtrysku bezpośredniego i charakteryzował się stopniem sprężania 11:1. Średnica cylindra wynosiła 77 mm, a skok tłoka 85,8 mm. Jego maksymalny moment obrotowy – 161 Nm – osiągany był przy 4850 obr./min, co wymagało utrzymywania silnika na stosunkowo wysokich obrotach podczas wyprzedzania. Jednostkę sprzęgano wyłącznie z 6-biegową manualną skrzynią FWD.

Znacznie bardziej dynamiczny charakter oferował turbodoładowany 1.6 T-GDI. Przy tej samej pojemności skokowej, dzięki turbinie i zmiennemu stopniowi sprężania wynoszącemu 10:1, osiągał on 177 KM. Maksymalny moment 265 Nm dostępny był w przedziale od 1500 do 4500 obr./min, co eliminowało opóźnienie turbodziury. Ta jednostka mogła być łączona z napędem na przednią oś, manualną skrzynią 6-biegową AWD lub 7-stopniowym automatem dwusprzęgłowym DCT 4WD.

Wysokoprężne układy CRDi

Paleta diesli rozpoczynała się od oszczędnej konstrukcji 1.6 CRDi o pojemności 1598 cm³. Była dostępna w wariantach mocy 115 KM oraz 136 KM. Ten drugi, dzięki zastosowaniu turbiny o zmiennej geometrii łopatek, generował moment obrotowy 280 Nm (w wersji bez układu 48V) lub 320 Nm z miękką hybrydą. Prędkość obrotowa dla maksymalnego momentu mieściła się w użytecznym paśmie od 1750 do 2500 obr./min.

Topową wersją wysokoprężną pozostawał dwulitrowy diesel 2.0 CRDi o mocy 185 KM i momencie 400 Nm, osiąganym już od 1750 obr./min i utrzymywanym do 2750 obr./min. Stopień sprężania tej jednostki wynosi 16:1, a za zasilanie odpowiadał wtrysk Common-Rail. Sercem konstrukcji były cztery żeliwne tuleje cylindrowe o średnicy 84 mm, w których pracowały tłoki o skoku 90 mm. Silnik ten, zblokowany z 6-biegowym automatem Aisin, rozpędzał auto do setki w 8 sekund i osiągał prędkość maksymalną 201 km/h.

Hybrydowa odmiana 2.0 CRDi 48V, wyposażona w rozrusznik-generator Mild Hybrid, odzyskiwała energię z hamowania, wspomagając jednostkę spalinową przy ruszaniu i redukując zużycie paliwa w cyklu miejskim do 8,8 l/100 km.

Skrzynie biegów i układy przeniesienia napędu

Hyundai w trzeciej generacji Tucsona udostępnił trzy podstawowe konfiguracje drivetrain. Bazową pozostawała 6-biegowa manualna skrzynia biegów FWD, spełniająca normę Euro 6, dostępna z benzynowym 1.6 GDI oraz słabszym dieslem. Dla wymagających lepszej trakcji przygotowano jej odpowiednik AWD, gdzie moment napędowy na tylne koła przekazywany był za pośrednictwem sprzęgła wielopłytkowego sterowanego elektrohydraulicznie.

Szczyt technologiczny stanowił 7-stopniowy automat dwusprzęgłowy DCT 7. Ta przekładnia, opracowana we własnym zakresie przez Hyundaia, przenosiła moment na obie osie w układzie 4×4. Na pokrywach sprzęgieł zastosowano materiał o podwyższonej odporności termicznej, co miało przeciwdziałać przegrzewaniu się skrzyni podczas manewrów z niską prędkością przy dużej masie przyczepy.

Wyposażenie standardowe i opcjonalne w wersjach wyposażenia

Już podstawowy wariant wyposażenia zapewniał szeroki pakiet systemów bezpieczeństwa oraz komfortu. Każdy egzemplarz opuszczał fabrykę z systemem ABS, ESP, centralnym zamkiem, immobilizerem oraz elektrycznie regulowanymi i podgrzewanymi lusterkami zewnętrznymi. Komfort termiczny gwarantowała klimatyzacja manualna, a w chłodniejsze poranki kierowcę i pasażera dogrzewały podgrzewane przednie fotele.

Za rozrywkę w trasie odpowiadał fabryczny system audio z radiem, odtwarzaczem CD oraz zestawem głośników. Kierujący miał do dyspozycji wielofunkcyjną kierownicę, a elektrycznie regulowane szyby przednie i tylne ułatwiały wentylację. Tak zestawione wyposażenie czyniło Tucsona III atrakcyjną propozycją już od najniższego poziomu cenowego.

Lista wyposażenia opcjonalnego była imponująca i obejmowała technologie dynamicznie wspierające kierowcę:

• system monitorowania martwego pola,
• system automatycznego hamowania awaryjnego,
• system rozpoznawania znaków drogowych,
• system monitorowania zmęczenia kierowcy.

W zakresie komfortu można było zamówić dwustrefową klimatyzację automatyczną, system nawigacji z ekranem dotykowym, kamerę cofania oraz bezkluczykowy dostęp. Luksus podnosiły elektrycznie regulowane fotele przednie, skórzana tapicerka, a także podgrzewane fotele przednie i tylne. Do listy akcesoriów stylistycznych należały felgi aluminiowe o zwiększonej średnicy, kierunkowskazy LED oraz bagażnik dachowy z dodatkowymi punktami montażowymi.

Od czego zależała dostępność opcji?

Dostęp do poszczególnych elementów wyposażenia warunkowany był wersją wyposażeniową. Producent przygotował cztery podstawowe pakiety: Modern, Smart, Executive oraz Platinum. Wersja Modern pełniła rolę bazy, Smart oferował już m.in. czujniki parkowania i dwustrefową klimę, Executive dokładał skórzaną tapicerkę i elektrykę foteli, a Platinum obejmował praktycznie wszystkie dostępne technologie wraz z panoramicznym dachem.

Wybór konkretnej wersji determinował też możliwość zamawiania mocniejszych silników i automatycznej skrzyni DCT. Przykładowo, jednostka 2.0 CRDi 185 KM była oferowana tylko w bogatszych odmianach. Dealerzy umożliwiali ponadto indywidualne dokupowanie akcesoriów, takich jak zaczep holowniczy, dywaniki welurowe czy listwy progowe, co pozwalało na spersonalizowanie auta bez przepłacania za pełny pakiet wyższego poziomu wyposażenia.

Warianty specjalne i limitowane

W trakcie cyklu produkcyjnego Hyundai wprowadzał też serie specjalne, jak choćby Tucson Tour de Pologne, bazujące na wersji Smart lub Executive. Wyróżniały się one dodatkowym oświetleniem LED, dedykowanymi wzorami felg aluminiowych oraz plakietkami na progach. Wersje te, dostępne z silnikiem 1.6 T-GDI w konfiguracji 2WD i 4WD, miały wzbudzić emocje i skojarzenia z dynamicznym, sportowym stylem życia.

Nie zabrakło także pakietu Style, który kładł nacisk na wizualne dodatki – przyciemniane tylne szyby, chromowane listwy przy bocznych oknach oraz nakładki na zderzaki w kolorze srebrnym. Wszystko po to, by klient mógł wyjść poza standardowe katalogi i stworzyć auto nieco bardziej wyraziste od egzemplarzy oferowanych przez flotowe działy sprzedaży.

Masy własne, ładowność i produkcja globalna

Masa własna pojazdu w zależności od osprzętu i układu napędowego wahała się w dość szerokich granicach. Przed modernizacją najlżejsze egzemplarze z silnikiem 1.6 GDI ważyły około 1379 kg, natomiast pełni wyposażeniowe diesle z automatem i napędem AWD osiągały masę do 1587 kg. Po liftingu zakres ten przesunął się nieco w górę – od 1414 kg do 1643 kg, co wynikało z dodania cięższego osprzętu związanego z układami mild hybrid 48V.

Dopuszczalna masa całkowita (DMC) mieściła się w przedziale od 1895 kg do 2250 kg, co w praktyce przekładało się na ładowność rzędu 516–671 kg. Pozwalało to na komfortowe przewożenie pięciu dorosłych osób z pełnym bagażem, bez ryzyka przeciążenia zawieszenia. Bagażnik w podstawowej konfiguracji oferował 513 litrów pojemności, a po złożeniu oparć tylnej kanapy – 1503 litry.

Globalna skala produkcji obejmowała zakłady w Korei Południowej (Ulsan), Czechach (Noszowice), Chinach (Pekin), Brazylii (Anapolis), Indiach (Cennaj), Algierii (Tiaret), Rosji (Królewiec), Pakistanie (Fajsalabad) i Wietnamie (Ninh Binh).

Tak rozproszona sieć montażowa pozwalała Hyundaiowi efektywnie zaopatrywać lokalne rynki i omijać bariery celne. Europejskie egzemplarze pochodziły głównie z czeskiego zakładu w Noszowicach, który słynął z wysokich standardów kontroli jakości. Dzięki temu dostępność części zamiennych i serwisu na terenie Unii Europejskiej stała na bardzo wysokim poziomie jeszcze długo po zakończeniu produkcji trzeciej generacji w 2020 roku.